Genealogia Album Boniecki Niesiecki M.J. Minakowski, Wielka Genealogia Minakowskiego
Okładka Herbarza K. Niesiecki, Herbarz Polski, oprac. M.J. Minakowski kontakt

Kasper Niesiecki, Herbarz Polski, wyd. J.N. Bobrowicz, Lipsk 1839-1845

<<< poprzedni    spis treści    następny >>>

Tyszkiewicz herbu Leliwa (t. 9 s. 173-184)

Tyszkiewicz herbu Leliwa, w księstwie Litewskim dom wsławiony. Początki jego wprawdzieć niektórzy według swego zdania (ile ze nowe rzeczy zawsze zdadzą się bardziej smakować) daleko zaciągają: bo jedni ich wyprowadzają od dawnych książąt Tatarskich, jako Dębołęcki fol. 78. Inni od Rzymskich senatorów. Inni od Moniwida wojewody Wileńskiego, który pierwszy na siebie i na sukcesorów swoich przyjął herb Leliwa, a tym samym przyznają im krew książąt Litewskich, atoli najlepiej z Okolskim mówić, że dla starożytności imienia tego, i defektu pism, trudno co stanowić o dawniejszych przodkach tej familii: To zda się być pewna, że Mikołaja albo Miska był syn Kalenik, n Świdrygiełła i Włodzimierza książęcia Kijowskiego czoło senatu, hetman księstwa Kijowskiego, i marszałek, starosta Putywlski i Zwinigrodzki. Temu Okolski dwóch synów przyznaje: Dobra albo Bonifacego, człowieka rycerskiego, ale bezpotomnego, i Tyszkę albo Tymoteusza. Dalsza jednak osnowa tego domu w Okolskim poło. żona, że komputu lat mniej obserwująca, dla tego ją porzuciwszy, idę torem Es. Kojałowicza in MS. Ten tedy autor powiada, że ten Tyszko miał synów pięciu Lwa, Iwana, Gabriela, Michała i Wasila. Z tych Iwan tylko córkę zostawił [str. 174] Protaszewiczową, sam zaś po śmierci żony swojej został archimandrytą Pieczarskim. Bracia Tyszki byli ci: Getold, Okuszko, o których się na swym miejscu mówiło. Fiedor, i inni od Tatarów pobici.

Leo drugi syn Tyszki, zostawił dwóch synów, Zwiera Tyszkiewiczastarostę Owruckiego, którego krom córek byli dwaj synowie. Jan i Michał, od których sukcesorowie w Podlaskiemi Brześciańskim kwitną. Drugiego Skumina Jana starostę Czarnobylskiego, ten-w r. 1558. przyjmował posłów Moskiewskich, zowią go tam marszałkiem królewskim, córek po nim siedem zostało, jedna poszła za Jana Odachowskiego, druga za Kolendę, trzecia za Chreptowicza, czwarta za Pankiewicza, piąta za Gesztorta, szósta za Hornostaja, siódma za Machowskiego, i synów dwóch, Dymitr Skumin Tyszkiewicz marszałek Litewski, starosta Miński, ten z Mieleszkowny czterech synów, spłodził. Jana starostę Czarnobylskiego, a potem zakonnika S. Franciszka de Obserwantia, Jerzego dworzanina królewskiego, Aleksandra, i Teodora starostę Mińskiego. Teodor Skumin Tyszkiewicz syn drugi Skumina, najprzód podskarbi Litewski, a potem wojewoda Nowogrodzki w r. 1602. Kazanie, wsiadane na wojnę, Ks. Skargi, żył jeszcze w roku 1616. co poznać z kazania Ks. Widziewicza, ten legacją do Moskwysprawował od Stefana Króla w r. 1577. z tymże Królemwojował Moskwę pod Połockiem i indziej: do uspokojenia Inflanciła dopomógł: Był oraz starostą Grodzieńskim, Jurborskim, i Słuckim, od B. Jozafata Kuncewicza od schizmy do jedności skierowany. Susza w życiu B. Jozafata. Syn jego Janusz, ten jeszcze tylko będąc starostą Bracławskim posłował na sejm 1607. skąd był deputowany do traktowania z rokoszanami, Constit. fol. 866. wziął potem pisarstwo Litewskie i starostwo Nowogrodzkie, z którymi tytułami, komisarzem zapisany do transakcji o nowy port do Królewca z Litwy. Const. 1611. fol. 44. Jakoż już go był w pewne kondycje umówił, co aprobowała Konstytucja 1613. fol. 39. w tymże roku do płacy skonfederowanemu wojsku naznaczony, Constit. fol. 3. w r. 1620. już na ten czas pisarz Litewski i starosta Jurborski, z sejmu przydany Królowi ad consilia bellica. Constit. fol. 2. Wziął potem województwo Mścisławskie, z którym tytułem traktował o pokój z Szwedami. Constit. fol. 3. W roku 1623. z tego krzesła przesiadł się na województwo Trockie, aż też i na Wileńskie w r. 1641. w roku jednak następującym z tym się pożegnał światem, wieku swego 70. a jako o nim nagrobek u Starowol. in Monum. fol. 768. mówi: Unionis cum Romana Ecclesia zelator egregius, prudentia viri tot commissionibus spectata, tot bellis prospere gestis fortitudo. [str. 175] Potocki zaś in Centur. Viror. fol. 112. takie mu elogium napisał. Martialem indolem magno illi Litvano Scipioni Carolo Chodkievicio primis bellorum rudimentis imbuendam dedit, itaque Livonico primum Marte exercitus, mox Sigismudo III. Smolenscum armis repetenta, perfidiamque Moschorum vindicante, in Aquilonem illum gelidum, calor Martius illum rapuit, tum contra Osmanum bello Chotimensi, tum contra Gustavum et alibi praesto Patriae adfuit. Vir aeque Marte ac Musis amicus. Praefecturam armorum in Litvania recusaverit pro animi sui modestia, an virtutis comes invidia ei subtraxerit, in dubio reliquit. Izdebski in Phaenom. to o nim jeszcze przydaje, In dissensione civili Sigismundo III. adhaesit, Vladislao IV. in erigenda Vladislavia operam commodavit., belli pacisque artibus clarus; sub Chodkievicio duxit legiones in Sudermanum, et non semel hostem illum fudit. Piona in caelites pietate, sacras aedes struxit, aut cumulavit ornamentis, instauravit substructionibus. Sub electionem Vladislai IV cum Schismatici Cosatico robore succincti, extorquere a Repub. vellent plura religione perniciosa, fortiter restitit conatibus, Bracłaviae Trocin pietatis suae monumenty reliquit, nie przydał jednak autor co? To pewna, że w Wilnie przy Ś. Trójcy jego kosztem stanęła wyborna kaplica Najśw. Matce, Susza w Życiu B. Jozafata, kędy po śmierci złożony. Wprawdzieć Okol. i Kojałow. twierdzą, że ten Janusz był urodzony z Połubińskiej, atoli Bonav. Czarliński w kazaniu swoim: Wizerunk. i Dubowicz jawnie mówią, że matka jego była Katarzyna Lacka pisarzówna Litewska, z Bogdany Połubińskiej urodzona, tej ojciec był Jan Połubiński wojewoda Nowogrodzki, matka Bogdana ks. Sanguszkowna. Miał zaś za sobą Janusz Barbarę Naruszewiczownę, której zmarłej w r. 1627. nagrobek wystawił, jest u Starowol. fol. 759. Z tej jednak nie została tylko jedna córka Katarzyna Eugenia; która pierwszym związkiem żyła z Januszem książęciem Wiśniowieckim koniuszym koronnym, drugim, z Aleksandrem książęciem Radziwiłłem marszałkiem wielkim Litewskim. Po Naruszewiczownie, pojął Zofią Zamiechowską dziedziczkę na Podhajcach, wdowę po Gojskim i Lanckorońskim. Napisał książkę, i podał do druku przeciw schizmatykom, której dał ten tytuł: List do Boreckiego i Smotryckiego, w tym dość wielką naukę swoją pokazał. Na pisał i drugą, lubo nie wydrukował, pod tytułem: Pastor Oecumenicus. Dubowicz kazanie: wyprawienie Osoby, kędy o nim przydaje, że pięć komisji do Prus, krom innych do Inflant, i poselstwa do Cara Szujskiego mądrze odprawił.

Bazyli Tyszkiewicz wojewoda Podlaski, a potem [str. 176] Smoleński, starosta Piński i Miński, trzeci syn Tyszki brat Leona, jeździł w legacji do Moskwy, a w ekspedycjach Inflanckich na Moskwę pięknie się był wsławił odwagą heroiczną, osobliwie w r. 1561. wprawdzieć mu Okol. za żonę przywłaszcza księżniczkę Sanguszkownę, atoli Kojałow. i inni, lepiej mówi, że pierwsza żona jego była księżniczka Czartoryska, z tej była córka Anastazja wydana za Jana Mieleszka, od której spłodzeni, marszałek Słonimski i podkomorzy Mozyrski, synowie zaś: Eustachy, Jerzy i Teodor. Druga żona jego Sopoćkowna, z której syn Eustachy kasztelan Smoleński. Z tych synów jego pierwszy: Ostafi albo Eustachy, starosta Krasnosielski, temu Stryjkowski przypisał kroniki swojej książkę szesnastą i siedemnastą, kędy wspomina, że na ekspedycją Moskiewską pod Wielkiełuki własnym sumptem licznego żołnierza do obozu sprowadził, był mąż uczony, co poznać z wierszy jego na pochwałę Stryjkowskiego, przydanych do tejże kroniki. Okolski go zowie wojewodą Podlaskim, starostą Mohilowskim i Słonimskim: złączył się był dożywotnie z księżniczką Zarecką starosty Orszańskiego córką, z. tej było siedem córek i syn Konstantyn ale bezpotomny. Drugi Jerzy wojewoda Brześciański, starosta Wilkomierski, i Szerzeszowski, pamiętny wojownik przeciwko Moskwie z Mikołajem Radziwiłłem, a osobliwie w r. 1564E. w stu pięćdziesiąt swoich, mężnie się potykał na polach Iwanickich, i znowu w r. 1567. i w r. 1568. pod oblężenie Uły. Jeździł także w legacji do Moskwy 1565. wspomina go Sulikow. Orat. in fun. Sigism. Aug. Biel. i Stryjkow. Wkroczył był 1mo voto w stan małżeński z Kotowną wdową po Iliniczu, z tej córki jego trzy, jedna się dostała Ratomskiemu staroście Owruckiemu, druga Ułanowskiemu wojskiemu Brześciańskiemu, trzecia Miszczynowi staroście Owruckiemu, i synowie dwaj, Teodor i Marcin: 2do voto z Teodorą Wołowiczowną, starosty Słonimskiego córką, ta była za Krzysztofem Zienowiczem wojewodą Brześciańskim podobno Imo voto. Z tej synowie Eustachy, Jerzy. Piotr i Aleksander. Teodor syn Jerzego z Kotowny, związał się dożywotnie z księżniczką Zasławską, wojewodzianką Wołyńską, z tej córki dwie, Krystyna Jelcowa podstolina Kijowska, druga Barbara Mikulińska, z synów zaś dwaj na wojnie Moskiewskiej zginęli, Samuel i Hieronim, trzeci Janusz wojewoda Kijowski, starosta Żytomierski, i Śniatyński, Pan jak na Boga i chwałę jego fortuny swojej nie żałujący: bo najprzód w Lublinie drzewo krzyża świętego w złoto kunsztownie oprawił, prawie królewskim kosztem, kaplicę dla niego wystawi, w Berdyczowie OO. Karmelitom Bosym konwent ufundował i nadał: w Machnówce także OO. Bernardynów; w Morachwie OO. [str. 177] Dominikanom klasztor, czyniąc za dosyć intencji żony swojej Jadwigi z Buczacza Bełzeckiej, kasztelanki Halickiej. W Żytomierzu kościół już upadający dźwignął i restaurował; Sokalski klasztor reparował i ufortyfikował. Dla uboższych Panien pewną sumę odłożył, z której prowizji, te które by sobie za klauzurą życie zakonne obierały, mogły mieć dostateczny posag. Zakonowi naszemu, który od młodości swojej szczególniej kochał, najprzód kolegium w Kijowie fundował, zapisawszy na tę intencją trzydzieści tysięcy na dobrach swoich Bzyszczowie i Chodorowie, Histor. Provinc. potem do Winnicy naszych wprowadził, i szczodrobliwie póki żył utrzymywał. Tak też dla ojczyzny, ani krwi ani zdrowiu swemu nie folgujący: bo o nim tak mówi Potoc. Centur. Vir. fol. 117. w ten sens: Vir bellica fortitudine illustrissimus Cecorensi illa clade vulnus, pugnans fortiter, reportavit. Caeterum dulce pro Patria etiam experto deinceps bedlum fuit, quam ut ferm contra hostes undique ingruentes tegeret, non pepercit auro. Et imprimis contra Osmanum victoriae de Polonis somniantem, stipendiarias suam ad Chotimum cohortes, avitasque Lunae. Ottomanicae lunae opposuit. Contra Scythas quoque surripere non parere victoriam solitos, pervigil; exitium ab illis aut avertit, aut distulit. Abazii deinde, fortunas Koniecpolianae socius, repressit festum cladeque data ad sua latibula refugere coegit. Ad servilem Cosacorum seditionem ferm perdomandam, veluti Kijoviensis orce Palatinus et Praefectus fulminantes cohortes subministravit, subsecutae infelicitati sequentium temporum, senectus ejus servata. Caeterum brevi post coronationem Joannis Casimiri, cui interfuit, decessit, nullum alium habiturus haeredem, praeter famam, bo zszedł z tego świata sterilis. Wspominają go konstytucje koronne w różnych latach 1623. komisarzem do ułożenia Zaporowskich Kozaków zaciągów na wojnę, Constit. fol. 4. i w r. 1632. do traktatów z Moskwą o pokój. Constit. fol. 2. Marcin drugi syn Jerzego z Kotowny marszałek Słonimski, ten według Okolskiego miał za sobą Pacownę, według Kojałow. Chalecką, córki z niej dwie, Helena poszła za Jeleńskiego, Elżbieta za Wojciecha Kęsowskiego, synowie także dwaj, Filon z Łochojska Tyszkiewicz, sędzia ziemski Miński, ale bezpotomny, i Józef, ten według Kojałow. z Barbary Pacowny kasztelanki Wileńskiej, spłodził syna Stanisława cześnika Kijowskiego, który w dobrach swoich dziedzicznych fundował OO. Dominikanów w r. 1643. Okol. Rusa. Flor. fol. 126. posłował na sejm 1631. skąd był deputatem na trybunał fiskalny Radomski. Constit. fol. 20. Złączył się był dożywotnie z Zofią Niemierzycowną [str. 178] podkomorzanką Kijowską, z tej córka Katarzyna wydana za Wacława Suryna, i syn Janusz, oboje steriles; trzech krom tego braci rodzonych tegoż Stanisława cześnika rachuje Okolski, Franciszka i Bartłomieja bezpłodnych, i Mikołaja, tego potomstwo z Krystyny Zienowiczowny, Jozafat sterilis, Anna Mirska, Katarzyna Kuncewiczowa, Filon i Józef bezpotomni, Michał podwojewodzy Witebski, także, który miał za sobą Ogińską, potem Młocką, i Emmanuel, tego z Węcławskiej wojskiej Upickiej zostało czterech synów, Antoni kanonik Wileński, Kazimierz, Michał starosta Strzałkowski, Teodor, tego żona Helena Bykowska. Piotr trzeci syn Jerzego wojewody Brześciańskiego, ale z drugiej żony Wołowiczowny, wojewoda i starosta Miński, dobroczynny na klasztor Miński OO. Dominikanów, Okol.;n Russ. Flor. fol. 130. gdzie go chwali z ludzkości, szczodrobliwości i zasług jego w, ojczyźnie. Księżniczka Hołowczyńska, te mu dzieci powiła, Marynę Sakowiczowi podkomorzemu Oszmiańskiemu, z którym wraz fundowała konwent. OO. Dominikanom w Litwie w dobrach swoich dziedzicznych, nie przydał jednak kędy. Zofią najprzód Aleksandrowi Kolęckiemu, po nim książęciu Horskiemu, Krystynę kniaziowi Zyzemskiemu podstolemu Mińskiemu, a po jego śmierci Gorskiemu, Barbarę Dynowajemu, zaślubione, a Dorota w panieństwie umarła. Syn tegoż Piotra Kazimierz stolnik, a potem podczaszy Litewski, starosta Czeczerski, umarł bezpotomny, fortunę swoją bratu stryjecznemu Krzysztofowi zapisawszy. Aleksander czwarty syn Jerzego wojewody z Wołowiczowny, żona jego księżniczka Kroszyńska, ale to małżeństwo niepłodne. Jerzy piąty syn w zakonie naszym, mąż godny i uczony. W Rzymie będąc i ciężko zachorzawszy, ślub uczynił do tego zakonu wstąpić, z któregoby zakonnika, z domu swego wyszedłszy, najpierwszego potkał, więc idąc z tą intencją przez Rzym, gdy napadł na samegoż generała Societ. Jesu Mutium Vitellescum, swego mu się ślubu zwierzył, od którego do zakonu przyjęty, wielkim w nim urósł człowiekiem: bo nie tylko Toruńskie. Krakowskie i inne pięknie rządził kolegia, ale też i prowincją Polską od r. 1622. na którym urzędzie wiek swój zakończył. Bibliotece scrip. soc. tę mu pochwałę daje, że był vir paucorum verborum. Gdy Toruńskim był rektorem, ile na początkach tamtej fundacji, sam przez niejaki czas uczył dzieci gramatyki. Nikt go gniewającego się nie widział. Już to największy był jego pogrom Wierzcie mi, źle się stało. Są w druku te jego pisma. 1mo. Responsio ad libellum famosum ejusdam Anony. Torun. in scriptum Patrocinium veritatis literarum Torunensium Cracov. 1615. in 4to. 2do. Vindiciae doctrinae Societatis a [str. 179] calumniis Patroni Torunensium anonymi, Cracov. 1616. in 4to. 3tio. Theologia antilogica Luteranorum, et antilogia Theologica Calvinistarum, seu contradictiones de rebus fidei, quas Luterani et Calvinistae admittunt; Cracoviae 1624. Coloniae 1627. 4to. De Perfectione Christiana Crac. 1624. Coloniae 1626. in 12. 5to. Responsio ad famosum libellum contra PP. Societ. Jesu: qui inscribitur: Concilium de recuperanda et stabilienda pace Reipub. in 4to 1610. Cracov. sub nomine Nicolai Ziemiecki. 6to. Responsio ad calumnias cujusdam, qui patrocinium Torunensium suscepit 1615. in 4to Cracov. suppresso nomine, inna to książka od wspomnianej wyżej. Eustachy Jan, szósty syn Jerzego wojewody Brześciańskiego z Wołowiczowny, y najprzód Mścisławski w roku 1613. komisarz z sejmu do zapłaty wojsku, Constit. fol. 3. potem Brześciański, starosta Mozyrski, Kamieniecki, Dudski, a nim wszedł do senatu, - był podskarbim nadwornym Litewskim, pułkownik królewski, własnym kosztem swoim okryte chorągwie stawiał, na Podole, do Wołoch, Inflant, Prus i na Moskwę, i sam -się z serdecznym męstwem dosyć pięknie popisał, pod Wendą i Kokenhausem, pod Chocimem i indziej, i taką u majestatu Polskiego wzniecił opinią o biegłości swojej w kunszcie rycerskim, że go chciał z buławą wysłać przeciwko Turkom pod pospolite ruszenie. Starowol. in Bellat. Jeździł w legacji do Moskwy i do chana Tatarskiego. Zhuczałe chorągwie związkowe, i ludzi ubogich szarpiące, dobrze poskromił. I P. Bogu się chciał przymilić szczodrobliwością swoją, na kościół nasz w Brześciu, i w Żyrowicach OO. Bazylianów dobroczynny. Przybrał był sobie w małżeństwo pierwszym ślubem Zofią księżniczkę Wiśniowiecką Michała kasztelana Kijowskiego córkę, z tej były te córki, Teodora i Katarzyna zakonnice, Elżbieta najprzód Farensbachiuszowi, po nim Mikołajowi Zawiszy kasztelanowi Witebskiemu, Krystyna Massalskiemu wojewodzie Brześciańskiemu, Zuzanna Eustachiemu Kurczowi kasztelanowi Witebskiemu, Konstancja Janowi Wojciechowi Zawiszy, zaślubione, i pięć synowie. Drugim ślubem Katarzynę Siemiaszkownę kasztelankę Bracławską, wdowę po wojewodzie Bełskim, z tej także kilku synów zostawiwszy, świat ten pożegnał w r. 1631. Jerzy syn jego pierwszy z ks. Wiśniowieckiej, z kanonika Krakowskiego, kustosza i archidiakona Wileńskiego, biskup Metoński i sufragan Wileński, administrator tegoż biskupstwa po zejściu Wołowicza, wziął wrychlę infułę Żmudzką, pod który czas legatem był do Rzymu od Władysława IV. do Urbana VIII. w r. X638. to w interesie kanonizacji B. Stanisława Kostki, to w innych materiach. Tam poznawszy dziwną roztropność jego ten Papież, [str. 180] najprzód go perpetuum Administratorem biskupstwa Piltyńskiego uczynił, i do windykowania jego z rąk heretyckich wszelaką władzą nadał, asystentem go swoim uczynił, i przełożonym kreował nad misjami Inflanckiemi. Moc na niego wlana proboszczów Infułackich, i doktorów w teologii stanowienia. Jak do ojczyzny z Włoch powrócił, Król go Władysław na Colloquium Charitativum w Toruniu złożone, między doktorami katolickimi i dysydenckimi przełożył: siła tedy pracował ten godny pasterz, żeby była i prawda katolicka w odróżnionych od niej sercach ugruntowana, i zgoda umówiona, ale daremnie te wszystkie zabiegi poszły. Industrią swoją wyrobił, że książę Kurlandzki trzy kościoły katolickie zmurował i nadał. Na Żmudzi kalwarią ufundował według dymensji dróg Chrystusowych przy męce w Jerozolimie, którą i wielkimi łaskami od stolicy apostolskiej nadanymi, i dochodami opatrzył, z nie małym w duszach pożytkiem i nabożeństwem do męki pańskiej. Posuniony w r. 1649. na biskupstwo Wileńskie f gdy Wilno miasto Moskwa posiadła, szukając bezpieczeństwa osoby swojej, do Królewca się uchylił, kędy go śmierć znalazła w roku 1656. Pisali o nim Potoc. in Centur. Vir. fol. 354. Naramow. in Facie Rerum. Sarm. fol. 364. kędy przydaje o nim, że drugiego sufragana Białej Rusi fundował w diecezji Wileńskiej; a to dla wielkości jej, i fol. 541. że Limoviae Ordini Carmelitano, Rosienis Ordini Praedicatorum Conventus large fundavit, Clerum ad regularem vitae disciplinam redegit. Okol. i inni; wspominają go i Konstytucje 1633. deputatem trybunału fiskalnego Wileńskiego, f. 22. i 1634. fol. 6. i 1635. fol. 5. i 1647. fol. 44. i indziej. Kazimierz drugi syn Jana Eustachego wojewody Brześciańskiego, podkomorzy Brześciański, starosta Dudski, posłował na sejm 1627. Constit. fol. 9. i 1638. fol. 25. wielki żołnierz, czego dał dowód w, okazji z Kozakami na Polesie wkraczającymi, w r. 1649. atoli od nich przez zdradę, tegoż roku zabity, miał za sobą Tryźniankę, Teofila wojewody Brześciańskiego córkę, córka jego Anna Stetkiewiczowa kasztelanowa Nowogrodzka, i synowie dwaj, Jerzy i Eustachy podkomorzy także Brześciański 1674. i 1678. Constit. fol. 13. fundował DO. Cystersów w Wistyczach pod Brześciem, umarł 1690. był oraz starostą Żytomierskim i rotmistrzem pancernej chorągwi 1658. Żona jego Izabela Daniłowiczowna podczaszanka koronna, ale sterilis. Jan Antoni trzeci syn Eustachego wojewody z ks. Wiśniowieckiej, najprzód podczaszy Litewski, marszałek trybunału Litewskiego w r. 1642. dalej podskarbi nadworny Litewski, nakoniec marszałek nadworny Litewski, ekonomii Brzyskiej administrator, Wilkomierski i Opolski [str. 181] starosta, dni swoje skończył w r. 1649. Pochowany w katedrze Wileńskiej. Starowol. in Monum. Był człowiek jak w wymowie gładki, tak w ręku silny, w szkole rycerskich dzieł pod książęciem Wiśniowieckim dobrze wypolerowany. Skąd ojczyzna wiedząc jego z natury przymioty, na różne go funkcje narażała, 1632. komisarzem do traktatów o pokój z Moskwą. Constit. fol. 2. W r. 1633. deputatem na trybunał fiskalny Radomski. Constit. fol. 21. W r. 1638. do Prus na zniesienie pewnych ciężarów. Constit. fol. 20. W r. 1642. do taksy rzecz, fol. 19. wkroczył był w kontrakty małżeńskie z Szwykowską, z której zostało się kilka córek, i synów dwóch. Jeden Kazimierz, ale młodo wszedł do grobu, drugi Władysław, krajczy Litewski 1676. Żona jego Teodora Aleksandra Sapieżanka, córka Pawła Sapiehy wojewody Wileńskiego i hetmana wielkiego Litewskiego, pierwszą zaś miał Tyzenhauzownę, druga mu spłodziła syna Antoniego, ale młodo zmarł, i córkę Różą Teresę Zawiszyną wojewodzinę Mińską. Krzysztof czwarty syn Eustachego wojewody z Wiśniowieckiej, podczaszy Kijowski, sławny przeciwko Tatarom i Kozakom wojownik, pułkownik królewski. Wziął potem w zasługach województwo Czerniechowskie, i starostwo Żytomierskie, kilka komisji odprawiał do rebelizujących Kozaków, wszedł był w kontrakty małżeńskie z Woroniczowną chorążanką Kijowską, z tej potomstwo jego, Eustachy, Jerzy Antoni, wszyscy steriles, Jan i Jerzy. Jerzy miał za sobą Liniewską, a Teodor Mikulską, od której córka Gorajska. Felicjan piąty syn Eustachego wojewody z Wiśniowieckiej, pułkownik przeciw Kozakom, starosta Zyzmorski, zabity pod Zborowem w potrzebie od Tatarów, w r. 1649. Sprzysiągł się był dożywotnie z Teresą Sapieżanką Mikołaja kasztelana Wileńskiego córką, która mu powiła według genealogii jego domu, syna Michała sterilem, i Zawiszynę kasztelanowę Brześciańską. Q ojcu tych wszystkich pięciu synów Janczyński pisze in manuscriptis, że był takiej siły, iż stojącemu na tylnych nogach niedźwiedziowi jednym cieciem głowę ucinał. Do tejże tu linii należy N. ciwun Wileński, który zaślubił sobie Krystynę córkę Jerzego Sapiehy, stolnika Litewskiego. Histor. Sapieh. posłował na sejm w r. 1724. Teodor syn Bazylego Kalenickiego, starostą był Szereszowskim, wspominają go akta legacji Moskiewskich w roku I:554. Eustachy (albo jako Okolski chce) Serafin tegoż Bazylego syn, kasztelan Smoleński. Córka jego Aleksandra, najprzód żyła z Aleksandrem Chodkiewiczem, po nim z Konstantynem książęciem Ostrowskim, na koniec z Jazłowieckim, ze wszystkimi bezpotomna.

Gabriel czwarty syn Tyszka, synowie jego, Teodorę [str. 182] Marek bezpotomny, Mateusz, którego żona Helena księżniczka Horska, i z niej syn Jędrzej, który z Sapieżanki wdowy po książęciu Kowelskim, spłodził córkę Krystynę żonę Krzysztofa Zawiszy, marszałka Litewskiego. Michał syn czwarty Gabriela, tegoż z córki Eustachego Chaleckiego potomstwo, Aleksander, Jan, którego żona Hladowicka, z niej synowie, Władysław zakonnik S. Dominika, i drugi Franciszek. Abraham trzeci syn Michała, miał za sobą Charlęską, z której córka Zofia Zdanowska, 2do voto pojął Łopatecką, z tej synów siedem, Władysław, Kazimierz, Aleksander, który u Ordy w więzieniu umarł, Tomasz, Lew, wszyscy bezpotomni. Stefan z Wierzbickiej spłodził dwóch synów, Tomasza i Karola, Szczęsny siódmy syn Abrahama stolnik Derpski fundator w Rożanym Stoku OO. Dominikanów: mąż w wojennych ekspedycjach sławny, świątobliwością, w domu ludzkością wielce zalecony, w powiecie Grodzieńskim bywał rotmistrzem powiatowym, w jego domu przedtem Krzywy Stok nazwanym, zjawił się obraz Panny Przenajświętszej wielkimi cudami po wszystkim księstwie Litewskim sławny, w r. 1657. który obraz wielkimi łaskami Bożemi wsławiony, przez Jerzego Białozora biskupa Wileńskiego aprobowany, i do kościoła od tegoż fundatora nowo zbudowanego wprowadzony, aż podziśdzień nieustającymi słynie cudami. Miał za sobą Eufrozynę Tyszkiewiczownę stolnikównę Słonimską. Stanisław, tego z Massalskiej córka Gzowska. Jadwiga pierwszym związkiem żyła z Walerianem Łysakowskim, drugim z Hieronimem Wachanowskim, Dorota z Bobińskim, z której córka Biedrzycka.

Piąty syn Tyszka Michał sławny w rycerskich dziełach, pułkownik za Zygmunta Króla i strażnik wojsk Litewskich, złączył się był dożywotnie z Zofią córko Eustachego Jacynicza, wdową po Glińskim, która mu powiła sześciu synów, Jerzego, Iwana, Streta, Józefa, Grzegorza i Michała. Z tych Jerzy marszałek Grodzieński pułkownik w Inflanckich ekspedycjach osobliwie w r. 1564. i 1567. i 1568. Potomstwo jego z Obroszcowny synów pięć, to jest, Jerzy pisarz ziemski Słonimski, żona jego Lichtianowna, z tej było synów dwóch, Samuel i Piotr, Samuel bezpotomny, i Piotr najprzód marszałek Słonimski, a potem kasztelan Smoleński. Ten z Kędzierzawskiej zostawił Dominika i Mikołaja. Córka tegoż Jerzego zakonnica Ś. Benedykta. Drugi syn Jerzego Jan, umarł bezpotomny. Trzeci Herman archimandryta u S. Michała w Kijowie. Czwarty Krzysztof, stolnik Słonimski, z Kaszewskiej podkomorzanki Bielskiej miał synów dwóch, Kazimierza podstolego Mozyrskiego, i Stanisława stolnika Słonimskiego, którego synowie z Brozywianki Kazimierz, Stefan, i Konstanty. [str. 183] Zygmunt piąty zakonu S. Franciszka Minorum observantium kustosz Nieświezki. Iwan drugi syn Michała za Zygmunta Augusta wojownik siedem lat w niewoli Moskiewskiej przytrzymany, pod Stefanem potem Królem, pod Pleszkowem oboźny Litewski, i generał artylerii; z pierwszej żony jego Korsakowny, syn Michał, z drugiej Elżbiety Fursowny, Cyprian, Dawid g Jerzy, z tych Michał zabity pod Wolmarem, Cyprian pod Mozajskiem 1618. Dawid z Bohufałowny zostawił synów dwóch, Stanisława i Bogusława, Jerzy z Hakowny synów pięciu: Jana, Marcina, Michała, Eustachego i Kazimierza. Ci wszyscy w wojsku służąc pod różnymi znakami w ekspedycjach wojennych polegli. Stret trzeci syn Michała, którego synowie trzej, pierwszy Aleksander, sędzia ziemski Połocki, w Paryżu został doktorem prawa, a będąc w Moskiewskiem więzieniu, tragedie Seneki gładkim Polskim wierszem wytłumaczył, miał za sobą Sadowską, z której synów dwóch zostawił, Krzysztofa podsędka Trockiego, i Kazimierza, a w zakonie Kaznodziejskim Reinalda teologii doktora, przeora Wileńskiego, ten wzięty od Moskwy w niewolą 1659. tamże umarł. Drugi Paweł sędzia Trocki z Osmolskiej, miał synów trzech, Aleksandra, tego żona Niewiarowska, Kazimierza Karmelitę Bosego w zakonie Jozafata, i Jerzego wojskiego Wileńskiego, starostę Abelskiego, który na sejmach często posłem bywał, człowiek godny, złączył się był dożywotnie z Kryską kasztelanką Raciązką, z tej synowie, Jerzy i Kazimierz. Michał Aretowicz Tyszkiewicz sędzia ziemski Połocki. Mąż wielkiej powagi, wiele komisji z Moskwą odprawił, na ten czas pisarz ziemski Połocki, z pierwszej żony Świderskiej były jego dwie córki, Ewa Newelska, druga Zuzanna Jawgielowa, z drugiej żony Judyckiej syn Antoni młodo zniknął. Józef czwarty syn Michała Tyszkiewicza, tego z Giedrojcowny kilka córek zostało, i syn Aleksander, którego z Anny Wiekowiczowny syn Jędrzej, tego zaś z Kozłowny wojskiej Wileńskiej Jan Aleksander i Jędrzej, Grzegorz piąty syn Michała, żona jego księżna Horska. Michał szósty syn Michała, którego z księżnej Worotyńskiej synowie, Krzysztof i Mikołaj, tego dwaj synowie Mikołaj i Stanisław polegli pod Rygą, a trzeci Jan. Krzysztofa także trzech synów było, Jan, Kazimierz, i Józef, krom tych jeszcze ci kwitnęli. Dominik stolnik Słonimski 1674. Petronela kasztelanka Smoleńska, Dymitra Połubińskiego marszałka Słonimskiego małżonka. N. Tyszkiewicz starosta Starodubowski, miał za sobą Mariannę Ogińską wojewodziankę Połocką, wdowę po Chaleckim staroście Mozyrskim, z tej dwaj synowie tymi czasy kwitną, Jerzy kasztelan Witebski i brat jego pisarz Litewski; Nad to Józef kasztelan Żmudzki, i Antoni teraźniejszy biskup Żmudzki. [str. 184]

W końcu wspomniany Józef Tyszkiewicz kasztelan Żmudzki był później wojewodą Smoleńskim z Pociejowny zostawił potomstwo. Syn Ludwik pisarz wielki Litewski, marszałek poselski sejmu ordyn. w r. 1778. pojął księżniczkę Konstancją Poniatowską podkomorzankę koronną, synowicę rodzoną Króla Stanisława Augusta. - Brat jego starszy N. ciwun Wileóski młodo zmarły. - r. 1780. Ludwik, wziął buławę polną Litewską. - Stanisław kasztelan Mścisławski r. 1778. Mikołaj kanonik Wileński. - Wincenty referendarz koronny pojął księżniczkę Marię Teresę Poniatowską, córkę ks. Andrzejage generała wojsk Ces. Austr. a drugą synowicę Stanisława Augusta Króla. - Krasicki.


<<< poprzedni    spis treści    następny >>>

Objaśnienia: