Genealogia Album Boniecki Niesiecki M.J. Minakowski, Wielka Genealogia Minakowskiego
Okładka Herbarza K. Niesiecki, Herbarz Polski, oprac. M.J. Minakowski kontakt

Kasper Niesiecki, Herbarz Polski, wyd. J.N. Bobrowicz, Lipsk 1839-1845

<<< poprzedni    spis treści    następny >>>

Tarło herbu Topór (t. 9 s. 9-24)

Tarło herbu Topór, w Sandomierskiem i Lubelskiem województwie. Tarłow imienia podobieństwem uwiedziony historyk Polski, Sarnicki lib. 4. dorozumiewa się tak jako i o innych domach, że jeszcze od Gotów wyszło. Prawdać, że i z herbu Starta i z gniazda swego starożytność się tej familii jawnie wydaje, kiedy jeszcze od drobnych pierwiastków ojczyzny naszej, najpierwsze w przodkach swoich, lubo pod innym nazwiskiem zasiadali krzesła Tarłowie; atoli imię Tarłów dopiero wiek czternasty po narodzeniu Pańskiem przywitał, w Polsce się urodził, nie z Gotami w te kraje przybysz: krzywdę czyni ojczystej niwie, kto rozumie, że na niej tylko cudzoziemskie przesadzone latorośle w ludzi wielkich kwitną. Trudno jednak [str. 10] zgadnąć, skądby w tym domu to imię Tarłow urosło. (Niemniej trudno wiedzieć dla starożytności o przodkach tego przezacnego domu: bo co Paprocki pisze, że są właśni Zaklikowie, to się utrzymać nie może, i dla tego, że Zaklików familią ten autor wywodząc, nigdzie nie wspomina, od którego z Zaklików urodzili się Tarłowie, prawda że historycy nasi piszą o Zaklice Tarle w r. 1434. ale to imię jego było, nie przezwisko domu, co i z tego poznać, że ani ojca jego, ani dziada, ani też żadnego z dzieci jego Zaklikami nie zwano. Zaś możesz w domach osobliwie dawniejszych naczytać się tego, że to imię Zaklika tamtych czasów zwyczajnie na chrzcie dawano. I dla tego że osnowa, którą wyprowadza genealogią Zaklików Paprocki z Okolskim jest me pewna, i nie według lat ułożona, hakom indziej dowodziła Otto syn według Paprockiego Nawoja pisał się z Sczekarzewic, na co się zgadzają wszyscy nasi historycy, te dobra, że mu były odjęte od Króla Jagiełła, i że ich ten Król dopiero przy śmierci swojej oddał Zaklice Tarłowi synowcowi Ocinemu pisze Biel. f. 231. Cromer l. 12. Długosz 1434. i że jeździł do Kamieńca Podolskiego od Króla Jagiełła. Tego, ile z komputu lat wnoszę, ci byli synowie: Jan, i duchownymi dygnitarstwy, i Króla Kazimierza Jagiellonowicza faworem zaszczycony" pod rokiem 1470. najprzód protektor minorytów zakonu S. Franciszka, a potem i naśladowca, we Lwowie albowiem habit zakonny przyjąwszy, uprosił się na peregrynacją do ziemi świętej, gdzie na ustawicznej modlitwie przestając, i łzami swymi ślady Chrystusowe obmywając, gdy się na górze Syonie goręcej do Boga modli, w r. 1488. w wigilią S. Marty, znać zapałów wnętrznych i pociech z nieba niewypowiedzianych, niemogąc dusza jego pojąć, z ciałem się rozstała. Vadingus in Annal. Minor. tom. 6. anno 1470. num. 23. Tenże autor wspomina tamże matkę jego, że przesławszy wprzód przed sobą syna do zakonu, sama fundowawszy we Lwowie klasztor dla Panien zakonnych trzeciej reguły S. Franciszka, w nim się, wzgardziwszy świata pompą i ponętą, urodzeniem z przodków swoich wysokim, zamknęła na wieczną służbę Boską, kędy świątobliwie życia tego dokonała. Vadingus tom. 7. an. 1480. num. 36. Drugi Jędrzej dziedzic na Sczekarzewicach i Bobrownikach w r. 1470. Starowol. in Monum. fol. 670. wspomina Zygmunta Tarła z Sczekarzewic sekretarza Zygmunta L Króla Polskiego. Paprocki Łukasza dworzanina tegoż Króla, gdzie go sławnym mężem zowie, ale bezpotomnego. Mateusza, który do Jana Króla Węgierskiego z Janem Tarnowskim hetmanem jeździł o uwolnienie Hieronima Łaskiego wojewody Sieradzkiego u niego nalegając. Tomicki w liście do Erasma Roterodama. [str. 11]

Stanisław biskup Przemyski zszedł z tego świata w roku 1544. nagrobek jego staroświeckim kunsztem wyrobiony, widzieć podziśdzień z inskrypcją w kościele Krosińskim OO. Franciszkanów, na boku przy wielkim ołtarzu, gdzie ewangelią czytają, luboć Paprocki powiada, że w Tarnowie w klasztorze po śmierci leży, skąd nagrobek jego wypisał z tą pochwałą, Divinarum humanarumque rerum parnia insignis: był wprzód kanonikiem Krakowskim, Kujawskim i Sandomierskim w roku 1524. z którymi tytułami czytałem go na liście Zygmunta I. Okol. tom. 3. fol. 69. kładzie list tegoż Króla, na którym się podpisał Stanisław archidiakon Lubelski w roku 1531. Biel. fol. 579, powiada, że Izabelę córkę królewską odprowadzał do Węgier Janowi Królowi Węgierskiemu. Andr. Bochnensis Bello Theologico fol. 78. sławi go, że był Vir zelo decoro, et Divini cultus studio ardentissimus, ale namienia, że między nim i niektórymi z kapituły prałatami, zaszły jakieś kolizje. Piotra Starzechowskiego konsekrował na arcybiskupstwo Lwowskie w kolegiacie Jarosławskiej. Scrobiszov. in Vitis Archiep. Leopol. Stanisława Orzechowskiego sławnego pisarza, że go inny biskup święcił na kapłaństwo, przyjąć do swojej diecezji nie chciał. Orichov. in Orat. de dignit. Sacerd. Drugi tegoż imienia, Stanisław mąż sławny kwitnął, który w Węgrzech bawił się czas długi na dworze Królowy Izabeli, atoli zszedł bezpotomny: u Okol. tom. 3. fol. 69. na liście Zygmunta I. w r. 1531. znajdziesz podpisanego Stanisława Tarła krajczego koronnego, tego to zda mi się Stanisława chwali z męstwa Górnicki w swoim Dworzaninie f. 174. gdzie go zowie bratem Mikołaja chorążego Przemyskiego *). Paprocki zaś pod herbem Ostoja powiada że Gabriel Gniewosz z Olexowa, miał za sobą Tarłownę córkę Stanisława ochmistrza Królowy Elżbiety. N. Tarło podczaszy Krakowski, mąż i urody i wdzięku w obyczajach i siły wielkiej za Zygmunta Augusta u Łukasza Górnickiego w Dworzaninie fol. 39. N.

*) O Mikołaju Tarle chorążym Przemyskim w liście Jana Czermińskiego do Marcina Kromera koadiutora na ówczas biskupstwa Warmińskiego, pisanym z Krakowa 5. Czerwca roku 1571. gest wzmianka takowa: "Pan Mikołaj Tarło chorąży Przemyski pisał do książęcia Bawarskiego żeby mu ludzi rzemieślników wypuścił do jego majętności, i oznajmił to z chęcią, rad wypuścił mu ludzi z żonami i dziećmi których jest czterysta, i już tam przez Kraków przeszli i wiedzie je Pan chorą y kosztem swym." - Wielkie jest podobieństwo iż naówczas ów chorąży był dziedzicem wsi niedaleko Jarosławia, i ta jego osada trwa dotąd, w tamtejszych obywatelach z Niemiec przyszłych, których dotąd pospolicie w tamtejszych okolicach głuchymi Niemcami zowią. Majętności zaś te nazywają się Markowa, Albigowa, Bialoboki itd. - Przyp. Krasic. [str. 12] Tarłowna była za Skowieskim, której siostra rodzona klasztor Lubelski ksienią rządziła zakonu S. Brygidy. Paweł sędzia ziemski Lwowski i wojski Stryjski, mąż na uczonych dobroczynny w r. 1537. chwali go z tej jego szczodroty na siebie Joan. Cereus Tucholiensis in dedicat, Method. Sacram. Paproc. powiada, że to był syn Jędrzeja, Okolski ojcem go pisze Pawła arcybiskupa Lwowskiego, i że we Lwowie u OO. Dominikanów pogrzebiony leży: ale się myli. Jędrzej chorąży Lwowski, miał za sobą Katarzynę Michowską herbu Rawicz; z tej było czterech synów: Paweł, Jan, Mikołaj i Jędrzej. Z tych

Paweł arcybiskup Lwowski, z dziekana Przemyskiego, kanonika Krakowskiego na tę katedrę wzięty, i laty i obyczajami poważny, od Zygmunta Augusta wyniesiony, od Piusa IV. potwierdzony w roku 1561. od Walentego Herburta biskupa Przemyskiego, we Lwowie poświęcony, kędy w roku 1564. złożył synod swojej diecezji, i na nim przyjął concilium Trydentskie, przeniósł się na inny świat w r. 1565. Scrobiszov. in Vitis Archiep. Leopol. czyli jako Starowol. in Monum. chce w r. 1569. tam o nim powiada, że z młodych lat swoich rycersko traktował, a duchowny sobie stan obrawszy, stał się wizerunkiem cnót wszystkich, od zemsty daleki, nikomu nietylko nieszkodzący, ale ani nienaprzykrzony, powściągliwością życia, roztropnością w sprawach znamienity, nagrobek mu bracia jego wystawili Jan chorąży Lwowski, Mikołaj chorąży Przemyski, i Jędrzej; a że bez testamentu z tym się pożegnał świstem, dla tego, zatargę między niemi i kapitułą Lwowską, aż na sejmie legat papieski Commendonus i Hosius uspokajali. Po śmierci Pawła, czwartego dnia, trzy słońca się razem na niebie pokazały. Mikołaj chorąży Przemyski, brat Pawła wziął działem Laszki i msze imiona w ziemi Przemyskiej, mąż według Dworzanina Górnickiego, uczony i wymowy gładkiej, fol. 174. jego ku naszemu kolegium Przemysłkiemu przychylność i dobroczynność zapisała, Histor. tegoż Coll. w r. 1575. zwano tego Mikołaja Hława, zostawił potomstwo synów i córki: z córek jego Teofila z Laszek żyła z Pawłem Noskowskim starostą Łomżyńskim. Jędrzej drugi brat Pawła, chorążym go Sandomierskim pisze Paproc. Lwowskim Acta Castr. Lublinen. gdzie i żonę i jego dzieci wspominają, to jest, że miał za sobą Małgorzatę z Koniuch z której był syn Jędrzej i córki te: Małgorzata Oleśnicka wojewodzina Lubelska, Anna Chodkiewiczowa kasztelanowa Wileńska i Elżbieta, siostra zaś jego Katarzyna była za Marcinem Kazanowskim. Paprocki zaś powiada, że nie miał potomka płci męskiej, ale tylko córki, a między niemi rachuje, Jadwigę czy Annę Noskowską starościnę Rożańską Jędrzeja małżonkę: temu [str. 13] Jędrzejowi Tarłowi dostały się były działem Sczekarzewice, które w dom Oleśnickich poszły. Janowi zaś chorążemu Lwowskiemu trzeciemu bratu arcybiskupa, dostały się dobra Czaple w ziemi Przemyskiej, pojął w dożywotnią ligę Reginę dziedziczkę na Malczycach Malczycką, ostatnią z tej linii 1548. Monum. Colleg. Leopol. Malczyccy, ci jednejże krwi byli z Boratyńskiemi; z tej spłodził dwie córki, Annę Daniłowiczową chorążynę Lwowską, Panią i w wdowim stanie życia chwalebnego, drugą Jadwigę Hieronima Sieniawskiego wojewody Ruskiego małżonkę, zawsze stateczną katoliczkę, ta w panieńskim jeszcze wieku takiego szczęścia była, dla pięknych spraw i obyczajów swoich, że się o nią Panowie postronni z Węgier i Wołoch starali, jakoż już była od Króla Augusta I. obiecana w małżeństwo Bogdanowi wojewodzie Wołoskiemu, Bielski fol. 644. w r. 1572. ale się to potem rozchwiało. Synów zaś trzech, Stanisława starostę Sochaczewskiego i Zwoleńskiego, wspomina go Histor. Coll. Jaroslav. S. J. w r. 1594. MS. o Famil. Pruskich powiada, że Dulska kasztelana Chełmińskiego i podskarbiego wielkiego koronnego córka, była za Tarłem starostą Zwoleńskim, tak bym rozumiał, że za tym Stanisławem. Córka jego Marianna pierwsza ksieni klasztoru Radomskiego S. Benedykta i konfundatorka, w r. 1, 636. z Chełmińskiego konwentu i z drugą siostrą swoją sprowadzona. Węgrzynkowicz Posag.

Jan Karol kasztelan Wiślicki, Olsztyński i Zwoleński starosta, dziedzic na Czapli i Janowcu, syn Stanisława starosty Sochaczewskiego, mąż wielkich cnót i zasług w tej ojczyźnie: pod interregnum w roku 1632. rotmistrzem w województwie Sandomierskiem uchwalony, sto konnych ludzi swoim kosztem uzbroił. Laudum Sandomir. Z tegoż województwa posłował na sejm w roku 1628. na nasze kolegium Krakowskie u S. Piotra dobroczynny. Wszedł w kontrakty małżeńskie z Maryną z Bobrku Ligęzianką, Hermolausa podskarbiego w. koronnego córką, która po jego śmierci, ponowiła śluby z książęciem Koreckim, z niej zostawił dwie córki, jedną z nich Teresę Baldwinowi Ossolińskiemu, synowcowi kanclerza koronnego, staroście Stobnickiemu, z którym jednak żadnego niemając potomstwa, zeszła, drugą Barbarę młodszą, pierwszym związkiem Janowi Daniłowiczowi staroście Czerwonogrodzkiemu, drugim Jerzemu Lubomirskiemu marszałkowi wielkiemu koronnemu, i hetmanowi polnemu zaślubione: ta Barbara szczególniej była nabożna do Najśw. Panny, której do Częstochowskiego obrazu, dała koronę swoją ślubną szczerozłotą, drogimi kamieniami obsypaną, suknią także złotem i srebrem prześciełaną, pierścienic i inne bogate klejnoty. [str. 14] Nieszpork. par, 12. fol. 235. zeszła z tego świata w r. 1689. w Krakowie u S. Piotra pochowana, któremu też miejscu dobroczynną rękę podała, wniosła w dom Lubomirskich Janowiec i inne dobra: kędy ojciec jej Jan Karol, i z bratem swoim rodzonym Pawłem leży, o tym pisze Petricius, że Mniszkownę w r. 1606. odprowadzał z innymi na stolicę Moskiewską.

Zygmunt kasztelan Sądecki, a przedtem chorąży Przemyski, drugi syn Jana chorążego Lwowskiego, ten pierwszy do Polski OO. Reformatów wprowadził, i konwent im w Zakliczynie pod tytułem Panny Marii Anielskiej drewniany fundował w r. 1622. od syna jego potem wymurowany, sam zaś poszedł po zapłatę swojej ku Bogu szczodroty w r. 1628. leży w Żarkach z nagrobkiem który wypisał Starowol. in Monum. fol. 798. gdzie o nim mówią, że był toga et sago clarus. Miał za sobą Barbarę z Sulejowa Sobkownę, córkę kasztelana Sandomierskiego, ta swego afektu ku mężowi pamiętny zostawiła przykład: bo kiedy w r. 1606. ten Zygmunt odprowadzał do Moskwy Mniszkownę, gdy już Dymitra męża jej zabito, tumultem Moskwa na Polaków tam będących rzuciła się, a między innymi na gospodę Zygmunta, odważnie im się ten bronił, jakoż w desperowanych okazjach ostatnia nadzieja w broni, ale gdy go Moskwa pod przysięgą ubezpieczyła, że go wolno i ze wszystkimi ludźmi puścić miała, broń złożył: dopiero wiarołomcy, więcej sobie łup i zysk niż słowo i Boga ważąc, dwudziestu trzech ludzi jego zabiwszy, tyleż poraniwszy, i jego samego byliby dobili, gdyby była kochająca małżonka sobą go nie zastąpiła i póty ich zapalczywości na sobie nie wytrzymała, póki się wielą ran jej zadanych nie zmiękczyli, te się zaś jej nagrodziły wielką sławą afektu jej ku mężowi. Petricius lib. 2. Histor. Moschovit. Zostawił z nią, córki trzy, jedna Jadwiga zakonnica Ś. Klary w Krakowie u S. Jędrzeja w roku 1617. Sawicki dedyk. książk. o wiecznym błogosławieństwie. Drugi Teofilę, ta poszła za Janusza książęcia Ostrogskiego kasztelana Krakowskiego, Baran. Literae Ordinat. w Tarnowskim kościele wieczną fundacją uczyniła na psalterystów, weszła do grobu w Tarnowie 1635. Trzecią Magdalenę, ta gdy sobie świat zmierziwszy, w zakonną Karmelitańską ściślejszej obserwy ciśnie się furtę, w bramie się wieczności oglądała w r. 1621. której w Tarnowie brat Jędrzej nagrobek wystawił. Starowol. in Monum. Zostawił synów trzech, Jędrzeja proboszcza i oficjała Tarnowskiego, dziekana Opatowskiego, kanonika Krakowskiego, ten wdzięczny Bogu za dobrodziejstwa, wszystek się wylał na przymnożenie czci Boskiej: dla tego w Tarnowskim kościele fundował wikaryów, szkołę i szpital; nad to pewną sumę zapisał, od której z corocznego czynszu, [str. 15] kościelny sprzęt i aparat, w należytym mógłby być konferowany polerze, kościoły także Opatowski, Biecki, Olpiński, Zalassowski, Złocki ozdobił i nadał, świat pożegnał tak przysłużywszy się Bogu w r. I642. Starowol. in Monum. Ze od S. Stanisława biskupa w oczywistym z ciężkiej niemocy niebezpieczeństwie był uzdrowionym, świadczy jego wotywa zawieszona na pamiątkę tego dobrodziejstwa na Skałce pod Krakowem. Drugi syn Zygmunta

Zygmunt Aleksander kasztelan Przemyski dziedzic na Sczekarzewicach i Melsztynie: Okolski go kasztelanem Sądeckim, a potem Bełskim pisze, ale to u mnie pewna, że tych honorów nie miał: bo po śmierci, synów jego tylko kasztelanicami Przemysłkiemi zwano, ale i to pewności nie ma, że był ten Zygmunt z księżnej Zbarazkiej urodzony, syn ojczyznę kochający, dla której pod Chocim własnym kosztem słuszny poczet ludzi do boju uzbroił Zygmuntowi III. Królowi, toż świadczył Władysławowi IV. przeciwko Moskwie, Szwedom, Tatarom, Kozakom, toż Janowi Kazimierzowi Królowi pod Beresteczkiem, wszędzie i zdrowiem i fortuną swoją ojczystej wolności broniąc; posłował z Krakowskiego na konwokacją Warszawską 1632. r. gdzie podpisał konfederacją generalną, z sejmu zaś 1647. komisarzem zapisany na rozsądzenie krzywd od pogranicza Węgierskiego. Boskiej czci jak z serca przymnażał, dowodem tego jest konwent i klasztor OO. Reformatów w Zakliczynie, który z fundamentów wymurował, i jałmużnami szczodrze sustentował. Tymże OO. na dokończenie fabryki kościoła pod Toruniem pewną sumę wyliczył. W dobrach swoich Złota nazwanych kościół wystawił, inne zaś przybytki Boskie, to srebrem, to ołtarzami, to różnym aparatem ubogacił. Żona jego Elżbieta Kostczanka, córka Jana Kostki starosty Lipieńskiego, z niej córka Marianna Lanckorońskiemu staroście Nowomiejskiemu dożywotnie-poprzysiężona, kolegio naszemu Krakowskiemu-u Ś. Piotra dziesięć tysięcy na fabrykę wysypała w roku 1670. Histor. Coll. Synowie zaś trzej, Zygmunt, Adam i Mikołaj, podobno była i córką Aleksandra, która sobie Panieńskie życia obrała w zakonie S. Franciszka w Tarnowie, żyła jeszcze 1672. Z synów zaś Zygmunt umarł młodo. Mikołaj Jan pod Chocimem z Sobieskim hetmanem Turków wojował, Histor. Coll. Crosn. był kasztelanem Przemyskim.

Adam wojewoda Smoleński, syn, trzeci Zygmunta Aleksandra kasztelana Przemyskiego, zaślubił sobie Franciszkę Opalińską wojewody Poznańskiego Krzysztofa i Czarnkowskiej córkę, ta mu powiła czterech synów, Stanisława, Piotra, Michała i Jana. Z tych Michał kawaler S. Spiritus we Francji, [str. 16] która godność w tym tam Królestwie tylko Principes sanguinis, albo wysokiej familii Parentelatów potyka, a oraz generał w wojsku Francuskim, w wielkich respektach u Ludwika XV. Króla Francuskiego, atoli zszedł bezżennie. Jan brat jego.

Piotr biskup Poznański, opat Paradyjski, a przedtem biskup Inflancki i sufragan Poznański, syn trzeci Piotra wojewody Smoleńskiego, piękne z natury przymioty, okrasił -niepospolitą cnotą, wrodzoną submisją, nieporównaną ludzkością, układnością obyczajów, czym wszystkich serca do siebie nakłonił, osobliwie majestatu Polskiego, który pewnieby go był na najwyższym w tej ojczyźnie postawił stopniu godności, gdyby była śmierć niespodziana nie przyspiała w r. 1722. ledwie rok na Poznańskiej prezydując, pochowany w Warszawie u OO. Missjonarzów, z żalem wszystkich.

Stanisław kuchmistrz koronny czwarty syn Piotra wojewody Smoleńskiego, miał za sobą Annę Tarłownę starościankę Goszczyńską, z tą spłodził córkę Franciszkę Wawrzeńcowi Lanckorońskiemu, podkomorzycowi Krakowskiemu, staroście Stobnickiemu zaślubioną, i synów dwóch, z których jeden Adam wojewoda Lubelski, starosta Drohobycki, Doliński, Zwoleński, Złotoryjski, rzadki bardzo przykład, aby kto tak w młodym wieku, i tak chwalebnie, wszystkie w ojczyźnie funkcje zaszczycał, w r. 18. wieku swego rotmistrzem pancernym, bywszy wprzód dyrektorem wojskowym w Radomiu, deputatem na trybunał koronny, posłem na trzy sejmy, pod czas interregnum, marszałkiem konfederacji województwa Lubelskiego, na sejm elekcyjny rotmistrzem tegoż województwa, potem marszałkiem konfederacji Sandomierskiej, regimentarzem partii wojska koronnego, marszałkiem generalnej konfederacji Dzikowskiej, po tych stopniach w dwudziestym drugim roku wieku swego wojewodą Lubelskim, tudzież marszałkiem trybunału Radomskiego 1737. Sprzysiągł się był dożywotnie z Dorotą Tarłowną kanclerzanką koronną, wdową po Stanisławie Chomentowskim wojewodzie Mazowieckim, hetmanie polnym koronnym, ale sterilis z nią.

Adam Tarło wojewoda Lubelski o którym tu czyni wzmiankę Niesiecki, mąż był talentów niepospolitych, akceptacji wielkiej, nie tylko w własnym narodzie ale i u obcych, jakoż we Francji najwyższe mu honory wojskowe okazywane były. Z małej okazji wzniecone sprzeczki poróżniły go z familią na ówczas panującą, do tego nakoniec przyszło iż po dwóch pojedynkach, na trzecim zginął od Poniatowskiego podkomorzego koronnego pod Warszawą, niemając więcej nad lat trzydzieści. - Krasicki.

Gabriel kasztelan Radomski, marszałek Królowy Katarzyny, starosta Chełmski, Chęciński, Lubaczowski, Kowelski, co znać z nagrobku jego, u Grzegorza Samboritana in [str. 17] Epigram. i w r. 1553. podpisał list dany Ustrzyckim, w tymże roku był na weselu Króla Augusta. Orichow. in paneg. Nuptiali, i Rojzius, in Chiliast.

Jan krajczy koronny, starosta Pilzneński, brat rodzony Gabriela kasztelana Radomskiego, na weselu Zygmunta I. Króla Polskiego z Boną Sforcją; na kopie gonił, z Kazimierzem margrabią Brandeburskim, którego lubo dobrze w tej sztuce wypolerowanego, kopią z konia zwalił. Bielski f. 54E0. Z tą swoją dzielnością jeszcze się popisał na kongresie Wiedeńskim wielu monarchów Europejskich w r. 1515. kędy mu wszyscy dank przyznali, z siły i męstwa, Biel. fol. 531. kładą go inter praesentes na liście Zygmunta I. w r. 1531. u Paproc. fol. 506. i u Nakiel. w Miechow. 1540. fol. 630. miał za sobą Annę córkę Tarnowskiego kasztelana Sądeckiego, z którą dobra Krzyż nazwane, weszły w dom Tarłów, zostawił córkę jedną, która poszła za Jerzego Jazłowieckiego wojewodę Ruskiego i hetmana wielkiego koronnego. Paprocki pod herbem Leliwa i Abdank. Synów zaś dwóch, Jana i Mikołaja, z tych Mikołaj chorąży Sandomierski, czyli jako chce Orichovius in paneg Nuptiali, Przemyski w r. 1553. kiedy i z bratem swoim Janem w licznej kawalkacie asystował na weselu królewskim: chwali go i Łukasz Górnicki w swoim Dworzaninie fol. 167. że był między dworzanami królewskimi najcelniejszy, żona jego Jadwiga z Zmigroda Stadnicka: tylko się jednak jedna córka po nim została, Jadwiga skoligowana z Jerzym Mniszkiem, na ten czas kasztelanem Radomskim 5 a potem wojewodą Sandomierskim. Paprocki.

Jan wojewoda Lubelski, starosta Pilzneński, syn drugi Jana krajczego koronnego, w którego ślady wstępując, dziwnie był szczęśliwy i dzielny, w gonitwach z kopią, czego dał dowód według Orzechowsk. na weselu królewskim 1553. a w r. 1557. już chorąży Lwowski, z sejmu 1567. naznaczony komisarzem do dystrybuty pieniężnej, Constit. fol. 147. (tenże czy inny Jan był kasztelanem Małogoskim, starostą Pilzneńskim w r. 1565. jako się podpisał na liście Króla Augusta danym Miastu Lwowskiemu zostawszy kasztelanem Radomskim, i starostą Łomżyńskim, podpisał 1569. na sejmie Lubelskim restytucją Podlasza do Polski, Constit. fol. 154. i unią Litwy z Koroną, fol. 170. pod który czas Król Zygmunt August, puścił mu w tenutę dobra: Wojnie, Kodyniec, Łomazy w Podlasiu, które dobra konferując mu, chwali go w tym przywileju, że od młodości swojej nienadwerężoną wiarę i majestatom usługi świadczył. Jest ten list królewski w Processie rozgraniczenia między województwami Podlaskiem i Brześciańskim, ale on potera te dobra spuścił pierwszemu ich [str. 18] posesorowi, Eustachiemu Wołowiczowi podkanclerzemu Litewskiemu, krzesło Lubelskie wziąwszy. W r. 1576. jeździł w poselstwie do Stefana Batorego książęcia Siedmiogrodzkiego, ofiarując mu od stanów Rzeczypospolitej tron Polski, i przysięgę na pacta conventa od niego odebrał, Constit. fol. 250. podpisał także list tegoż Króla przeciwko Gdańszczanom u Fridwalda. W r. 1586. na konfederacji kaptura Krakowskiego 1 uproszony, żeby pod czas interregnum praw ojczystych przestrzegał, i mieszających pokój domowy powściągał, nawet tamże dano mu moc, gdyby jakie od postronnych potencji nagliło niebezpieczeństwo, żeby Małopolskie województwa pospolitym ruszeniem do broni zwołać. Constit. fol. 401. W roku 1587. Zygmuntowi III. na elekcji sprzyjał, i za nim podpisał edykt zjazdu Wiślickiego, Constit. fol. 439. a potem i radą i ręką dobra ojczyzny bronił, w Krakowie w ten czas obecnym będąc, kiedy Maksymilian arcyksiążę Austrii od drugiej strony obrany już był w granice Polskie wtargnął. Constit. fol. 442. Dwa razy śluby małżeńskie ponawiał, pierwszy raz z Lezeńską, ta mu powiła dwie córki, drugi raz z Agnieszką z Pieskowej Skały Szafrańcowną wojewodzianką Sandomierską, i z nią miał synów i córki. Z córek jego jedna skoligowana z Starzechowskim podkomorzym Podolskim, druga z Stanisławem Branickim miecznikiem koronnym, trzecia Jadwiga z Piotrem Balem podkomorzym Sanockim, ta była z Szafrańcowny urodzona, z synów jego Jan starosta Pilzneński, życie to w młodym wieku skończył w r. 1594. Joan. Daniecki Epicedia. Trzymał ten wojewoda pod interregnum na pograniczu Węgierskiem 800. jezdnych i tyleż pieszych. Biel. fol. 651.

Piotr Aleksander wojewoda Lubelski, starosta Pilzneński, syn drugi Jana wojewody Lubelskiego z Szafrańcowny, ta owdowiawszy, o niczym bardziej nie myślała, jako żeby się była z kościołem katolickim pojednała, do tego i temu synowi swemu Piotrowi powodem była, że i on Rakowskich błędów odstąpiwszy w r. 1615. do prawowiernej owczarni powrócił się w raz z matką, i tę przezacną familią znowu na tor prawdy i wiary katolickiej wykierował, z którego niegdy w dziadu swoim wyłączyła się, chciała pobożna matka i córkę Balową, to przykładem swoim to Macierzyńską perswazją do tegoż nakłonić, ale wszystkie zabiegi skutku pożądanego nie wzięły. Cichoc. Alloqu. Osecen. lib. 1. cap. 12. Był ten Piotr Aleksander wprzód kasztelanem Lubelskim, Pan na dobro ojczyzny przezoru wielkiego, we wszystkich funkcjach na siebie włożonych dzielny, jakoż z sejmu 1629. zapisany, zasiadał na sądach fiskalnych trybunału Radomskiego, Constit. fol. 12. z konwokacji Warszawskiej delegowany do rewizji skarbu koronnego, [str. 19] Acta interregni, z sejmu 1638. komisarz do rozeznania granic między województwami Podlaskiem, Lubelskiem, i Brzeskiem Litewskim, Const. fol. 25. w r. 1648. podpisał elekcją Jana Kazimierza Króla. Dwa razy śluby małżeńskie ponawiał, pierwszy raz z Działyńską wojewodzianką Chełmińską według Baranowi. rozumiałbym, że albo Mikołaja, albo Stanisława Działyńskich wojewodów Chełmińskich córką, z tej był syn Jan. Drugi raz z Jadwigą z Brzezia Lanckorońską, bodaj nie Hieronima łowczego Sandomierskiego córką, z tej się zostały dwie córki, jedna z nich Łukaszowi Czerwińskiemu, kasztelanowi Zawichojskiemu, Helena Stanisławowi Gozdzkiemu, staroście Stężyckiemu zaślubione, i synowie czterej, Karol, Stanisław, Zygmunt i Aleksander: byłoć ich wprawdzie więcej, ale młodo pomarli, jako Władysław, Kazimierz, Stefan 1630. w szkołach akademii Krakowskiej, Mikołaj, którego gdy z cudzych krajów powraca, w Lowanium w r. 1632. zabito.

Jan wojewoda Sandomierski, a przedtem Lubelski, z tego się przesiadł na Sandomierskie w roku 1665. syn Piotra Aleksandra wojewody Lubelskiego z Działyńskiej, złączył się był dożywotnie z Anną córką Mikołaja książęcia Czartoryskiego wojewody Wołyńskiego, ta mu powiła dwie córki, Izabelę z Benedyktem Sapiehą, podskarbim wielkim Litewskim zmówioną, jest jej szczodrobliwości na honor Boski pamiątka w kościele naszym Brzeskim, nalewka z miednicą srebrna, ornaty i inne ozdoby w r. 1679. nadane. Annuae Coll. Drugą, która sobie Panieńskie życie obrała w zakonie Panien Wizytek w klasztorze Krakowskim, i ksienią była w r. 1702. Synów czterech: Bartłomieja, Jana, Mikołaja i Kazimierza. Był ten Jan ojczyźnie w różnych okazjach dobrze zasłużony, przeciwko Moskwie, Turkom i Abazy Baszy, Szwedom w Prusiech, przeciwko Kozakom i Tatarom mężnie stawając, wspominają go Konstytucje 1661. fol. 27. 1674. fol. 14. Do Częstochowy do obrazu Matki Bożej cudami wsławionej dał statuę srebrną. Nieszpork. p. 12. fol. 329. Druga żona jego Krystyna Zborowska, kasztelanka Oświecimska.

Bartłomiej biskup Poznański, syn Jana wojewody Sandomierskiego, wprawdzieć żeby się był uchylił od prelatur i honorów duchownych, wstąpił ad Congregationem Missionariorum Galliae, i tam świątobliwie życie prowadząc, zasłużył to sobie, że komisarzem rządził ich w Polsce kongregacją: nie mogła się jednak długo taić cnota jego, Au ust H. Król Polski do infuły go Poznańskiej posunął, nie tyko o nią nie zabiegającego, ale i wyłamującego się, tak dalece, że go aż Rzymskim rozkazem, żeby ją przyjął, przycisnąć było trzeba. Poznać to z tego, co pisze do niego kardynał Pauluci, w te [str. 20] słowa: Opinionem, quam Sanctissimus de eximia, multorumque sermonibus celebrata virtute Tua jam pridem merito gerebat, Epistola Tua ad suam Sanctitatem scripto, maxime confirmavit. Quod enim Te nullius prerii hominem appellas, et ad Episcopale munus obeundum ineptum, id pro magno probitatis modestiaeque Tuae argumento sua Sanctitas habuit. Quamobrem etsi plurimum laudat Christianam humilitatem Tuam, Tuo tamen desiderio satisfacere non posse censet; imo Te cum super quocunque voto, a Te quomodolibet misso, de non acceptanda ulla Ecclesiastica dignitate, quamvis sponte oblata, nec non quocunque juramento, si quod forsam ea super re praestiteris, ita, ut illis non ob. stantibus, ad Posnaniensem Cathedram assumi libere ac licite poesis et valeas, dispensare, votumque et juramentum hujusmodi Tibi ad effectum praedictum benigne relaxare constituit. Spectata est Sanctissimo prudentia Tua cum singulari Divini honoris Zelo conjuncta. i tam dalej. Żył na tym biskupstwie od r. 1710. do r. 1716. tak, jako na dobrego pasterza należało, sam do ludzi z ambony kazał, luboć życie jego pobożne za najlepsze kazanie stało. Publiczne excessa karał przykładnie, i owszem sami się niektórzy od złych uczynków powściągali, na samą obecność jego. Usychał od żalu gdy co usłyszał zdrożnego od praw i przykazań Boskich, a po apostolsku, nic się na żadne respekta nie oglądając, i najwyższym władzom mówił prawdę, gdzie szło o Boga; w drodze z Warszawy do Poznania, poszedł na drogę wieczności.

Jan, Kijowski, a potem Poznański biskup, syn drugi Jana wojewody Sandomierskiego, młodsze lata w zakonie Soc. Jesu polerował, w kapitule potem Krakowskiej archidiakonem zasiadał, z tej do infuł wzięty 1717. a z Kijowskiej na Poznańską przesadzony w r. 1722. koniec życia i pasterskiej funkcji odebrał w r. 1732. a sukcesora na tej katedrze, Stanisława Hozjusza. Był ten Jan pobożny, nikomu nie naprzykrzony, submisji przedziwnej, w życiu swoim wstrzemięźliwy, na ubóstwo miłosierny, boso w kapie pod czas Jubileuszu w Krakowie kościoły obchodził z zbudowaniem wszystkich.

Mikołaj, cześnik Litewski, syn trzeci Jana wojewody Sandomierskiego, posłował na konwokacją 1696. kędy podpisał konfederacją generalną Warszawską, złączył się był dożywotnie z Heleną Jana Ogińskiego wojewody Połockiego, i hetmana polnego Litewskiego córką, wdową po Izajkowskim marszałku Kowieńskim, atoli z nią żadnego potomstwa nie było. Kazimierz, starosta Gosczyński czwarty syn tegoż Jana., 1mo voto miał za sobą Ludwikę Zelecką, łowczankę koronną, Zaleski teowy różne fol. 16 i 67. z niej córka jedna, poszła za [str. 21] Pawła Prażmowskiego starostę Łomżyńskiego: i syna Józefa, 2do voto pojął Franciszkę księżniczkę Wiśniowiecką, wojewodziankę Bełską, ta mu powiła te córki, Annę, Stanisława Tarła kuchmistrza koronnego, Mariannę Zygmunta Działyńskiego dziedzica dóbr Kurnickich małżonki, i Helenę pannę. Józef, syn Kazimierza, także starosta Goszczyński, z Męcińskiej zostawił dwóch synów, z tych jeden Michał, obrał sobie zakon Kaznodziejski, do którego wstąpił, drugi Adam starosta Goszczyński, wkroczył w związki małżeńskie z Mirzejowską kasztelanką Zakroczymską.

Karol, drugi syn Piotra Aleksandra wojewody Lubelskiego z Lanckorońskiej, najprzód wojewoda Lubelski, które krzesło spuściwszy bratu swemu rodzonemu Stanisławowi, wziął pieczęć mniejszą koronną, już nawet po śmierci Donhoffa spadła na niego i wielka, ale nim do sejmu przyszło, on tym czasem życie swoje zapieczętował 1703. żona jego z Babina Pszonczanka, Adama podkomorzego Lubelskiego, herbu Janina, córka, ta mu powiła te córki: Jadwigę Janowi Lanckorońskiemu kasztelanowi Radomskiemu: Dorotę 1mo voto Stanisławowi Chomętowskiemu, wojewodzie Mazowieckiemu, hetmanowi polnemu koronnemu, 2do voto Adamowi Tarłowi, wojewodzie Lubelskiemu: Teresę pierwszym związkiem Aleksandrowi Przyjemskiemu podstolemu koronnemu, drugim Franciszkowi Wielopolskiemu wojewodzie Krakowskiemu zaślubione Elżbietę ta sobie Panieńskie życie na świecie obrała: Annę Angelę i Magdalenę, te zakonną profesją Bogu się na służbę poświęciły, w klasztorze Krakowskim panien Wizytek, z których jedna na nową fundacją do Lublina przeniesiona, tymi czasy klasztor ten rządzi, i syna Adama. Powróciwszy ten Karol z cudzych krajów, udał się na dwór Jana Kazimierza Króla, od którego wziął starostwo Stężyckie; na sejm abdicationis posłem będąc, zdolny do najwyższych urzędów pokazawszy umysł, częściej potem tę funkcją piastował, na trybunale koronnym deputatem zasiadał, ba i marszałkiem, a podczas interregnum po śmierci Króla Michała, sędzią kapturowym Sandomierskim, i tychże sądów marszałkiem; w tymże województwie taką miał u wszystkich miłość i estymacją, że go zgodnymi kreskami, na podkomorski urząd upraszały braterskie afekty, ale on sufragia swoje chętnie wszystkie spuścił na Marcina Dębickiego. Na komisją Lwowską z tegoż województwa delegowany, żeby się była płonnie nie rozeszła swoim przemysłem wyrobił. We wszystkich zaś tych sprawach, sądach tak trybunalskich, jako i pieczętarskich, świątobliwie tego przestrzegał, żeby Bóg był w cale i sumienie, inaczej się nigdy do modlitwy nie rzucił, tylko klęcząc albo stojąc i z [str. 22] odkrytą głową, by też w najcięższe mrozy; kościół w Wiśniowy z fundamentu wywiódł, nadał, i ozdobił różnym aparatem kościelnym, tamże szpital dla ubogich wystawił, do Częstochowy krom innych upominków, oddał Matce Boskiej, dwa lichtarze złote. Nieszpork. p. 12.f. 329. Przeczuwszy śmierci bliską od dworu się królewskiego do Lublina uchylił, kędy dyspozycją wszelaką, tak co do fortuny jako i do duszy uczyniwszy, gdy nad konającym psalm miserere mówiono, on mowę im przerwawszy, zawołał: Jam misertus est mei Deus, i wkrótce potem skonał: ciało jego w Lublinie u OO. Reformatów złożone, jakom słyszał, do tych czas nieskażone, dnia ostatniego oczekiwać będzie.

Adam wojewoda Lubelski, a przedtem stolnik koronny, starosta Stężycki, Błoński i Janowski, syn Karola podkanclerzego koronnego, mąż jak w radzie, tak i w ręku silny, męstwa swego dał dowody w wielu okazjach, osobliwie jednak pod Kaliszem przeciwko Szwedom. Rady jego doznała ojczyzna, to kiedy posłował na rożne sejmy, i na konwokacją w r. 1696. gdzie podpisał konfederacją generalną; to kiedy wotował w senacie, albo na komisjach zasiadał, umarł 1719. dalszym honorom, które go czekały i przysługom ojczyźnie, wydarty; żona jego druga, Marianna Potocka, Feliksa kasztelana Krakowskiego i hetmana wielkiego koronnego córka, która była 1mo voto za Stanisławem Jabłonowskim oboźnym koronnym, ale z niej żadnego potomstwa nie było, ta mu nagrobek wystawiła u OO. Reformatów w Lublinie. Pierwsza zaś Dorota Borkowska Duninowna kasztelanka Połaniecka, z tej syn Karol starosta Stężycki marszałkował na komisji Radomskiej, i posłem stawał na sejmach, żona jego Grabińska kasztelanka Sanocka.

W końcu wspomniany Karol z Grabińskiej zostawił syna Andrzeja starostę Stężyckiego. - Krasicki.

Stanisław najprzód kasztelan Zawichojski, a potem wojewoda Lubelski, syn trzeci Piotra Aleksandra wojewody Lubelskiego z Lanckorońskiej, rotmistrzem pod Wiedniem i Strygoniem stawając, z męstwem się swoim na Turków chwalebnie popisał; z laską marszałkowską w trybunale koronnym zasiadając, sprawiedliwości i słuszności samej w dekretach swoich przestrzegał, komisarskie funkcje na siebie włożone piastując, zawsze w nich dobra ojczyzny upatrywał: z sejmu Lubelskiego 1703. komisarzem zapisany, do odbierania i zrewidowania skarbu koronnego, Constit. fol. 13. Rok 1705. ostatnim był terminem życia jego, Zręczył. się był pierwszym ślubem z Teresą Chełmską, podstolanką Krakowską, ale z nią bezdzietny; drugim ślubem z Teresą Borkowską Duninowną, [str. 23] kasztelanką Połaniecką, z tej się zostało pięć córek, Anna z Franciszkiem Cetnerem wojewodą Smoleńskim, Magdalena 1mo voto z Franciszkiem Szembekiem, stolnikiem koronnym, 2do z Jerzym Lubomirskim, wojewodą Krakowskim. Konstancja z Józefem Mniszech, marszałkiem wielkim koronnym, dożywotnie zmówione: Czwarta Franciszka życie swoją poświęciła Bogu w klasztorze Sandomierskim zakonu Ś. Benedykta, który tymi czasy ksienią rządzi z wielką roztropnością i życia świątobliwością. Piąta Ludwika, zakonnica Ś. Norberta w Busku.

Jan wojewoda Sandomierski, a przedtem Lubelski, Kamieniecki, Latyczowski, Medycki, Sokalski starosta, syn Stanisława wojewody Lubelskiego z Borkowskiej, z funkcji które na sobie utrzymywał, poznać jego zasługi w ojczyźnie. Posłował albowiem w młodych leciech na sejm koronacji Augusta wtórego, pułkownikował regimentowi konnemu, a potem z rady Warszawskiej i pieszemu; marszałkował w trybunale koronnym 1711. Wziął potem podstolstwo koronne i starostwo Grabowieckie, w r. 1717. generałem lejtnantem został, a we trzy lata marszałkiem trybunału koronnego, na komisji Radomskiej kilka razy komisarzem stawał, po dwakroć tamże laskę piastował. Deputatem do Konstytucji naznaczony 1718. i 1726. gdzie wielkiej pracy w korekturze trybunału i w ordynacji księstwa Kurlandzkiego dołożył; już był i wielkim posłem do Rzymu naznaczony w interesie opactw, ale to potem traktatem w Polsce zakończył. Żadnej w ojczyźnie okoliczności, publicznego interesu nie było, którego by on, albo nie dotarł zupełnie, albo nie ułacnił, na kościoła Lubelskiego OO. Missjonarzów fabrykę, znaczną sumę poświęcił. Trzy razy śluby małżeńskie ponawiał, pierwszy raz z Marią Lubowiecką starościanką Oświecimską, ale się to małżeństwo rozeszło, drugi raz z Elżbietą Modrzejowską podskarbianką nadworną koronną pozostałą wdową po Aleksandrze Łaszczu wojewodzie Bełskim, trzeci raz z Elżbietą Branicką wojewodzianką Podlaską, która pierwej żyła z Xawierem Potockim starostą Sokalskim, wszakże z żadną potomstwa nie zostawia. Brat jego rodzony Hieronim po odprawionej deputacji na trybunale koronnym w roku 1717. młodo i bezżenny przeniósł się na inny świat, w Kazimierzu u OO. Reformatów pogrzebiony.

Po śmierci trzeciej żony Branickiej, pojął Tarło wojewoda Sandomierski czwartą Krasińską kasztelankę Wiślicką ale i z tą potomstwa niezostawił, umarł r. 1754. pozostała zaś małżonka ponowiła śluby z Antonim Lubomirskim wojewodą Lubelskim, później w r. 1778. wojewodą Krakowskim a w r. 1780. kasztelanem krakowskim którego też roku żyć przestał. - Krasicki.

Aleksander, kasztelan Zawichojski, starosta Nowomiejski, [str. 24] syn czwarty Piotra Aleksandra wojewody Lubelskiego z Lanckorońskiej, umarł 1683. miał za sobą Joannę z Sztembergu Kostczankę, Stanisława Franciszka Kostki starosty Lipieńskiego córkę, z tej zrodził cztery córki, Teresę Aleksandrowi Potockiemu wojewodzie Smoleńskiemu, Konstancją Podoskiemu podkomorzycowi Rożańskiemu zaślubione, Ludwikę i Katarzynę zakonnice Ś. Benedykta w Jarosławiu, z których jedna tymi czasy gdy to piszę, rządzi tameczny klasztor ksienią, syn zaś Kazimierz, żona jego Ossolińska, oboje jednak młodo pomarli, z okazji, że im niedźwiedź domowy od kogoś rozdrażniony, dwóch synów rozszarpał. Duriew. Niezeszła pamięci fol. 90. Zygmunt, starosta Pilzneński, syn tegoż Piotra Aleksandra wojewody Lubelskiego z Lanckorońskiej, zszedł z tego świata w r. 1689. żona jego hrabianka Tarnowska, z której się zostało trzech synów, Józef także starosta Pilzneński, temu żona cudzoziemska de Lerenkej tylko córkę powiła Teresę, która imo voto żyła z Przebendowskim kasztelanem Elbląskim, 2do z Potulickim wojewodą Czerniechowskim: Jan drugi syn Zygmunta starosty Pilznieńskiego, ten z Wilczewską pozostałą wdową po Kuropatnickim, nie zostawiwszy żadnego potomka, wszedł młodo do grobu. Trzeci Franciszek, kasztelan Lubelski, starosta Wieluński, deputat na trybunale koronnym, w r. 1726. dni i lata swoje zakończył w r. 1731. po którym wziął kasztelanią Lubelską Józef Sołtyk, Młodzianowska kasztelanka dwie mu tylko córki powiła, z których jedna wydana za Kuropatnickiego, ale się rozwiodło to małżeństwo, potem poszła za Michała Morsztyna kasztelanica Radomskiego, druga Teresa żyje z Rudzińskim kasztelanicem Czerskim. Krom tych jeszczem się doczytał, że Jadwiga Tarłowna była za Bartłomiejem Leskim. N. Tarłowna była za Jędrzejem Chodkiewiczem podstolim Litewskim, Genealog. Chodkiew. koło roku 1578. N. za Maciejem Ogińskim łowczym Litewskim, o tymże czasie. Genealog. Ogińs. N. miał za sobą Helenę Morsztynównę. Małgorzata była za Janem Myszkowskim, kasztelanem Żarnowskim.

Adam starosta Goszczyński, Skalski, Brzegowski, z Salomeą Mierzejewską miał potomstwo, córkę Ewę za Stefanem Dombrowskim kasztelanem Czechowskim, i synów dwóch: Bonawenturę starostę Brzegowskiego, i Szymona starostę Skalskiego, który z Marianną Ilińską, spłodził, córek trze: Agnieszkę za generałem Oskierko, Balbinę i Mariannę panny, synów trzech: Jana starostę Skalskiego. Floriana z Konstancją Wojczyńską ożenionego, i Kazimierza. Jan hrabia Tarło syn Szymona starosta Skalski, ten wszedł w śluby małżeńskie z Marianną Klonowską z którą miał syna Jana Kantego. - Wielądek. [str. 25]


<<< poprzedni    spis treści    następny >>>

Objaśnienia: